Shloka 41
बाहूंश्व वीरो वीराणां चिच्छेद लघु चेषुभि: । महाराज! वीर कर्णने बाणोंद्वारा पाण्डव-पक्षके वीरोंके मस्तक
sañjaya uvāca |
bāhūṃś ca vīro vīrāṇāṃ ciccheda laghu ceṣubhiḥ |
mahārāja! vīraḥ karṇaḥ bāṇair pāṇḍava-pakṣasya vīrāṇāṃ mastakāni kuṇḍala-sahitāni karṇāṃś ca bāhūṃś ca śīghratayā ciccheda |
hastidanta-tarūn khaḍgān dhvajān śaktīn hayān gajān |
Sinabi ni Sañjaya: “O Hari, ang bayaning si Karna, sa magagaan at mabilis na palaso, ay agad na pumutol sa mga bisig ng mga mandirigma. Sa kanyang mga palaso, mabilis niyang pinugutan ang mga kawal sa panig ng mga Pandava—kasama ang mga tainga at mga hikaw—at tinapyas din ang kanilang mga braso. Pinabagsak din niya ang mga pamantayang may pangil ng elepante, mga tagapagdala ng espada, mga watawat, mga sibat, mga kabayo at mga elepante—ginawang walang-humpay na katayan ang larangan.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the grim reality of kṣatriya warfare: prowess and speed in combat are praised, yet the narration also implicitly exposes the ethical tension of dharma in war—valor is celebrated even as the human cost is starkly displayed.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Karna is devastating the Pandava-side forces, swiftly cutting down warriors—severing arms and heads—and striking down battlefield assets such as banners, weapons, horses, and elephants.