तदनन्तर उस महायुद्धमें फटते हुए पर्वत और गर्जते हुए मेघके समान उसके रथका गम्भीर घोष प्रकट हुआ ।।
tataḥ śaraśataiḥ tīkṣṇaiḥ karṇa ākārṇaniḥsṛtaiḥ | jaghāna pāṇḍavabalaṃ śataśo 'tha sahasraśaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, si Karṇa—na nagpakawala ng daan-daang matatalim na palaso, hinila ang busog hanggang sa tainga—ay humampas sa hukbo ng Pāṇḍava, at nagbagsak ng mga mandirigma nang daan-daan, maging libu-libo.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical tension of kṣatriya-dharma: extraordinary martial skill can be ‘right’ within the warrior code, yet it produces immense suffering. It invites reflection on how duty, ambition, and rage in war rapidly magnify harm.
Sañjaya reports that Karṇa unleashes volleys of fully drawn, sharp arrows and devastates the Pāṇḍava forces, killing fighters in vast numbers—signaling a fierce surge in the battle’s intensity.