सा निर्भिद्य भुजं सव्यं पाण्डवस्य महात्मन:
sā nirbhidya bhujaṃ savyaṃ pāṇḍavasya mahātmanaḥ, nipapāta tadā bhūmau yathā vidyunnabhaścyutā |
Sinabi ni Sañjaya: Ang sibat na iyon, matapos butasin ang kaliwang bisig ng dakilang Pāṇḍava, ay agad na bumagsak sa lupa—gaya ng kidlat na nahuhulog mula sa langit. Ipinakikita ng tanawing ito ang malupit na biglaang hagupit ng digmaan: kahit ang pinakamatitibay na mandirigma’y maaaring masugatan sa isang iglap, at ang larangan ng labanan ay nababaling sa isang tanging hampas na itinakda ng kapalaran.
संजय उवाच
The verse highlights the stark ethics of the battlefield: in kṣatriya warfare, decisive action and endurance amid sudden harm are expected, while the imagery of lightning suggests the unpredictability and inevitability of injury and reversal in war.
A powerful spear (śakti) strikes and pierces the Pāṇḍava’s left arm (contextually Bhīma), then immediately drops to the ground, compared to lightning falling from the sky—marking a dramatic, wounding moment in the combat.