शक्ति चिक्षेप समरे रुक्मदण्डामयस्मयीम् । महाराज! तब क्रोधमें भरे हुए प्रतापी भीमसेनने समरांगणमें शकुनिपर सुवर्णमय दण्डवाली एक लोहेकी शक्ति चलायी
sañjaya uvāca | śaktiṃ cikṣepa samare rukmadaṇḍām ayasmayīm | mahārāja! tataḥ krodhena bhareṇa pratāpī bhīmaseno samarāṅgaṇe śakunipari suvarṇamaya-daṇḍavālīṃ loha-śaktiṃ calāyām āsa |
Wika ni Sañjaya: O Mahārāja! Sa gitna ng labanan ay inihagis ang isang śakti—sandatang tila sibat—na yari sa bakal at may tangkay na ginto. Pagkaraan, si Bhīmasena na makapangyarihan, punô ng poot, ay inihagis sa larangan ng digmaan laban kay Śakuni ang isang mabigat na śakti na bakal, na ang hawakan ay pinalamutian ng ginto.
संजय उवाच
The verse highlights how wrath (krodha) intensifies violence in war: even heroic strength becomes ethically fraught when driven by anger, reminding the listener that inner passions can steer action as powerfully as duty.
In the ongoing battle, a śakti (spear-missile) is hurled; then Bhima, enraged, launches an iron śakti with a golden shaft toward Shakuni on the battlefield, as Sanjaya reports to Dhritarashtra.