“कृष्णे! पाण्डव तो नष्ट होकर सदाके लिये नरकमें पड़ गये। पृथुश्रोणि! अब तू दूसरा पति वरण कर ले। मृदुभाषिणि! आजसे तू राजा धुृतराष्ट्रकी दासी हुई; अतः राजमहलमें प्रवेश कर। टेढ़ी बरौनियोंवाली कृष्णे! पाण्डव अब तेरे पति नहीं रहे। वे तुझपर किसी तरह कोई अधिकार नहीं रखते ।।
sañjaya uvāca | kṛṣṇe! pāṇḍavāḥ te naṣṭāḥ kṛtvā sadā-kṛte narake patitāḥ | pṛthuśroṇi! adhunā tvaṁ dvitīyaṁ patiṁ vṛṇīṣva | mṛdubhāṣiṇi! adya-se tvaṁ rājā dhṛtarāṣṭrasya dāsī bhavasi; ataḥ rāja-mahale praviśa | vakra-bhrū-late kṛṣṇe! pāṇḍavāḥ adhunā tava patayo na santi | te tvayi kathaṁcid api adhikāraṁ na labhante || dāsa-bhāryā ca pāñcālī svayaṁ dāsī ca śobhane | adya duryodhano ekaḥ pṛthivyāṁ nṛpatiḥ smṛtaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: “O Kṛṣṇā (Draupadī)! Nalipol na ang mga Pāṇḍava at nahulog sa impiyerno magpakailanman. O malapad ang balakang, ngayon ay pumili ka ng ibang asawa. O mahinahong magsalita, mula sa araw na ito ikaw ay aliping babae ni Haring Dhṛtarāṣṭra; kaya pumasok ka sa palasyo. O Kṛṣṇā na may kilay na nakakurba, hindi na mga asawa mo ang mga Pāṇḍava; wala silang anumang karapatan sa iyo. At ikaw—O magandang prinsesa ng Pañcāla—ngayon ay asawa ng mga alipin at ikaw mismo’y alipin; sa araw na ito si Duryodhana lamang ang kinikilalang hari sa ibabaw ng daigdig.”
संजय उवाच
The passage illustrates adharma through verbal violence: victory is used to justify stripping another’s dignity and agency. It warns that political power and battlefield success do not confer moral right, especially when expressed as humiliation, coercion, and the objectification of a woman.
Sanjaya reports a boastful proclamation aimed at Draupadi: the Pandavas are declared destroyed, Draupadi is told to accept servitude under Dhritarashtra and to choose another husband, and Duryodhana is asserted to be the sole king. The tone is triumphalist and intended to psychologically crush the Pandava side.