अशवनुवंश्वाभिमन्यो: कर्ण: स्थातुं रणेडग्रत: । सौभद्रशरनिर्भिन्नो विसंज्ञ: शोणितोक्षित:
aśvan uvaṁśvābhimanyoḥ karṇaḥ sthātuṁ raṇe 'grataḥ | saubhadra-śara-nirbhinnō visaṁjñaḥ śoṇitokṣitaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Si Karṇa, na hindi na makapanindigan sa unahan ng labanan laban kay Abhimanyu, ay tinuhog ng mga palaso ng anak ni Subhadrā; bumagsak siyang walang malay, naliligo sa dugo. Ipinakikita ng tagpong ito na sa kaguluhan ng digmaan, kahit ang pinakamatitindi ay napapabagsak ng tapang at makatarungang paglaban, at na ang galing na walang pagpipigil ay may hangganan sa larangan ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the moral and existential reality of war: strength and reputation do not guarantee invulnerability. Martial power meets limits when confronted by equal or superior valor, and the battlefield exposes the consequences of choosing violence as a means of resolving conflict.
Sañjaya reports that Karṇa, facing Abhimanyu at the front of the battle, cannot maintain his position. Abhimanyu (called Saubhadra) pierces him with arrows, leaving Karṇa unconscious and covered in blood.