रोचितो भवता सार्थ जानतापि बल तव । “कुन्तीनन्दन! तुम्हारे बलको जानते हुए भी दुर्योधनने कर्णका भरोसा करके ही तुम्हारे साथ युद्ध छेड़ना पसंद किया है
rocito bhavatā sārtha jñānatāpi bala tava | kuntīnandana! tvad-balaṃ jñātvāpi duryodhanena karṇa-bharosāyaiva tvayā saha yuddhaṃ chettum iṣṭam |
Sinabi ni Sanjaya: “O anak ni Kunti, kahit batid ang iyong lakas, pinili ni Duryodhana na pasiklabin ang digmaan laban sa iyo, at ang tiwala niya’y nakasandig lamang kay Karna. Alam ang iyong kapangyarihan, digmaan pa rin ang kanyang pinili—hinila ng pag-asa sa kakampi, hindi ng maingat na pagpipigil.”
संजय उवाच
The verse highlights the ethical danger of pride and misplaced reliance: even when an opponent’s strength is known, one may still choose conflict out of overconfidence in an ally. It implicitly contrasts prudent restraint with ego-driven escalation.
Sanjaya addresses Arjuna (Kuntinandana), explaining that Duryodhana, despite knowing Arjuna’s power, has decided to engage in war because he is banking on Karna’s support and prowess.