ततो मामपि संरब्धो निग्रहीतु प्रचक्रमे । “दुर्योधनको सदासे ही यह विश्वास बना हुआ है कि कर्ण मेरी रक्षा कर लेगा; इसीलिये वह आवेशमें आकर मुझे भी कैद करनेकी तैयारी करने लगा था
tato mām api saṃrabdho nigrahītuṃ pracakrame |
Pagkaraan, sa tindi ng galit, nagsimula siyang kumilos upang pigilan at dakpin pati ako—sapagkat matatag ang paniniwala ni Duryodhana na ipagtatanggol siya ni Karna; at sa bugso ng damdaming iyon, inihanda rin niyang ipabilanggo ako.
संजय उवाच
The passage highlights how overconfidence in a protector and uncontrolled anger can drive a ruler toward unethical coercion—attempting to silence or detain a messenger/counselor rather than listening to truth.
Sañjaya reports that, in a burst of rage, the opposing side began preparations to seize him as well, prompted by Duryodhana’s firm belief that Karṇa would surely safeguard him.