निहतः सैन्धवो राजा त्वयास्त्रबलतेजसा । “तुमने अपने अस्त्रोंके बल और तेजसे शूरवीर राजाओंका वध करके दुर्योधनकी विशाल सेनाको रोककर सिन्धुराज जयद्रथको मार गिराया
nihataḥ saindhavo rājā tvayāstrabalatejasā |
Wika ni Sañjaya: Sa lakas at ningning ng iyong mga sandata, napatay mo ang hari ng Sindhu—si Jayadratha. Ipinahihiwatig nito na ang galing sa digmaan, kapag itinuwid ng di-matitinag na pasya, ay kayang bumasag kahit sa napakalaking hukbo; ngunit dala rin nito ang bigat ng paghatol ng digmaan, sapagkat ang tagumpay ay binibili sa pagbagsak ng mga bantog na hari.
संजय उवाच
The verse highlights the decisive power of disciplined martial skill (astra-bala-tejas) in war, while implicitly reminding that such triumphs occur through the grave act of taking life—an ethical tension central to kṣatriya-dharma in the epic.
Sañjaya reports that the Sindhu king Jayadratha has been killed by the addressed warrior through the might and radiance of his weapons, indicating a major turning point where a prominent ally of the Kauravas falls.