तांस्तथाभिमुखान् वीरान् मित्रार्थे त्यक्तजीवितान् । क्षयं नयति राधेय: पञज्चालाछ्छतशो रणे
tāṁs tathābhimukhān vīrān mitrārthe tyaktajīvitān | kṣayaṁ nayati rādheyaḥ pañcālāñ chatśo raṇe ||
Sinabi ni Sañjaya: Harapang nakatayo ang mga bayaning Pāñcāla—na alang-alang sa kanilang kaibigan ay itinakwil maging ang pagkapit sa buhay—ay itinutulak ni Rādheya (Karṇa) tungo sa pagkapuksa sa larangan ng digmaan, habang isa-isa niyang ibinabagsak sila nang daan-daan.
संजय उवाच
The verse underscores the ethical complexity of dharma in war: noble loyalty and willingness to die for a friend can coexist with, and even be overwhelmed by, the harsh inevitability of battlefield destruction carried out by a warrior fulfilling his martial role.
Sanjaya reports that Karna (Rādheya) is slaughtering the Pañcāla fighters in great numbers. These Pañcālas are described as confronting him head-on, having renounced fear of death out of devotion to their ally/friend.