Shloka 110
तथा ज्वलन्तमस्त्राग्निं गुरु सर्वधनुष्मताम् । निर्दहन्तं च समरे दुर्धर्ष द्रोणममोजसा
tathā jvalantam astrāgniṁ guruṁ sarva-dhanuṣmatām | nirdahantaṁ ca samare durdharṣaṁ droṇam ojasā ||
Wika ni Sañjaya: “Kahit nang si Droṇa—nagniningas na parang apoy ng mga sandata, guro ng lahat ng mamamana—ay sinusunog ang larangan at tinutupok ang hukbo ng kaaway sa labanan, halos di-madaig sa sariling lakas, ang mga Pāñcāla na humarap sa kanya nang tuwiran ay nanatiling matatag at nakipagdigma para sa kanilang mga kapanalig, ang mga Pāṇḍava. O Arjuna, tagapagpaamo ng mga kaaway, ang mga mandirigmang Pāñcāla ay laging nakatuon sa tagumpay; hindi sila tatalikod sa digmaan dahil sa takot, kahit pa kay Karṇa, anak ng isang sūta (tagapagmaneho ng karwahe).”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma expressed as steadfast courage and loyalty: even against an overwhelming foe like Droṇa, the Pāñcālas do not abandon their allies, and true martial duty is shown by not turning away from battle out of fear.
Sañjaya describes the Pāñcālas’ resolve: despite facing Droṇa, who devastates armies like a blazing fire of weapons, they continue to fight firmly for the Pāṇḍavas and are not intimidated into retreat—even by Karṇa.