यथाद्य समरे कर्ण हनिष्यामि हतो5पि वा । महीतले पतिष्यामि सत्येनायुधमालभे
sañjaya uvāca | yathādya samare karṇa haniṣyāmi hato 'pi vā | mahītale patiṣyāmi satyenāyudham ālabhe ||
Sinabi ni Sañjaya: “(Ipinahayag ni Arjuna,) ‘Kahit ako man ay mapatay, gayon ang mangyayari: ngayong araw sa labanan, papatayin ko si Karṇa; o kung hindi, kapag ako’y napabagsak, babagsak ako sa lupa. Sa ngalan ng katotohanan, hinahawakan ko ang aking sandata (hinipo ang aking busog bilang taimtim na panata).’”
संजय उवाच
The verse highlights satya (truth) as a binding moral force: a warrior’s pledge, sealed by invoking truth and touching the weapon, must be upheld even at the cost of one’s life. It frames martial action within ethical accountability—resolve is not mere anger, but a vowed commitment.
Sañjaya reports Arjuna’s solemn declaration on the battlefield: on that very day he will either slay Karṇa or be slain and fall to the earth. The statement is cast as an oath, ritually reinforced by invoking truth and grasping/touching his weapon (bow).