उत्थाय भ्रातरं राजा धर्मराजो धनंजयम् | समाश्लिष्य च सस्नेहं प्रसुरोद महीपति:
utthāya bhrātaraṃ rājā dharmarājo dhanañjayam | samāśliṣya ca sasnehaṃ prasuroda mahīpatiḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Tumindig si Haring Yudhiṣṭhira, tagapagtanggol ng dharma, at iniahon ang kapatid niyang si Dhanañjaya (Arjuna). Niyakap niya ito nang buong pagmamahal, at ang panginoon ng lupain ay napahagulhol at umiyak—ipinapakita na kahit sa gitna ng mabibigat na hinihingi ng digmaan, ang matuwid na pamumuno ay hindi salat sa lambing, dalamhati, at tungkuling pampamilya.
संजय उवाच
The verse highlights that dharmic leadership includes compassion and emotional honesty. Even in a war-bound setting, Yudhiṣṭhira’s righteousness is expressed through care for his brother—showing that duty (dharma) does not require the suppression of humane feeling.
Sañjaya narrates that Yudhiṣṭhira rises, lifts Arjuna, and embraces him affectionately. Overcome with emotion, the king himself begins to weep, indicating a moment of intense familial concern and sorrow within the unfolding events of the battle.