“आज पृथ्वी पापी राधापुत्र कर्णके रक्तका पान करेगी। मैं आपसे सच्ची प्रतिज्ञा करके कहता हूँ, समझ लीजिये कि अब सूतपुत्र कर्ण मार दिया गया। आप जिसका वध चाहते हैं, उसका जीवन समाप्त हो गया” ।।
sañjaya uvāca | ājā pṛthvī pāpī rādhāputra-karṇake raktakā pāna karegī | ahaṃ āpase saccī pratijñā karke kahatā hūṃ, samajha lījiye ki aba sūtaputra karṇa māra diyā gayā | āpa jisakā vadha cāhate haiṃ, usakā jīvana samāpta ho gayā || iti kṛṣṇa-vacaḥ śrutvā dharmarājo yudhiṣṭhiraḥ | sa-sambhramaṃ hṛṣīkeśam utthāpya praṇataṃ tadā ||
Sinabi ni Sañjaya: “Ngayong araw, iinumin ng lupa ang dugo ng makasalanang Karna, anak ni Rādhā. Sa isang tunay na panata, sinasabi ko sa iyo—unawain mong ang anak ng tagapagmaneho ng karwahe, si Karna, ay napatay na. Ang taong ninanais mong mamatay—tapos na ang kanyang buhay.” Nang marinig ang mga salitang ito na binigkas ni Kṛṣṇa, si Dharmarāja Yudhiṣṭhira ay biglang nabalisa; itinaas niya si Hṛṣīkeśa (Kṛṣṇa) na nakayuko, at saka nagbigay-galang nang may paggalang.
संजय उवाच
The passage highlights the moral weight of war: even a long-sought victory is framed through blood, sin, and consequence. It also shows the ethical tension in righteous warfare—Yudhiṣṭhira’s reverence toward Kṛṣṇa amid turmoil suggests that dharma requires humility and guidance even at the moment of triumph.
Sañjaya reports to the blind king that Karṇa has been killed, using vivid imagery of the earth drinking blood. After hearing Kṛṣṇa’s words confirming this outcome, Yudhiṣṭhira reacts with sudden emotion and respectfully raises and honors Kṛṣṇa (Hṛṣīkeśa), marking a pivotal turn in the battle’s momentum.