हता उदीच्या निहताः: प्रतीच्या: प्राच्या निरस्ता दाक्षिणात्या विशस्ता:
hatā udīcyā nihatāḥ pratīcyāḥ prācyā nirastā dākṣiṇātyā viśastāḥ
Wika ni Sañjaya: “Napatay na ang mga mandirigma sa hilagang panig; nabuwal ang mga kawal sa kanluran; nagkawatak-watak at nalipol ang mga kṣatriya ng silangan; at ang mga mandirigma sa timog ay pinaghihiwa-hiwalay. Kaunting labi na lamang ang natitira sa mga Saṁsaptaka. Ako mismo ang sumira sa kalahati ng buong hukbong Kaurava. O Hari, ang malawak na hukbo ng mga Bhārata—nagniningning na parang hukbo ng mga diyos—ay ibinagsak ng aking sariling kamay at ngayo’y nakahimlay na tila natutulog sa larangan ng digmaan.”
संजय उवाच
The verse highlights the moral and psychological texture of war: victory-talk and self-assertion arise amid catastrophic loss. By listing the slain from every direction, the narration underscores the totalizing nature of conflict—how pride and triumphal claims can coexist with the ethical horror of mass killing.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra a sweeping account of battlefield devastation, describing fighters from all quarters being killed and noting that only a small portion of the Saṁsaptakas remains. He claims personal responsibility for destroying a large part of the Kaurava host, and depicts the fallen army lying on the field.