स राजसूयश्न समाप्तदक्षिण: सभा च दिव्या भवतो ममौजसा । “राजन! मैंने सम्पूर्ण दिशाओं और दिक्पालोंको जीतकर आपके अधीन कर दिया था। पर्याप्त दक्षिणाओंसे युक्त राजसूययज्ञका अनुष्ठान तथा आपकी दिव्य सभाका निर्माण मेरे ही बलसे सम्भव हुआ है
sa rājasūyaś ca samāptadakṣiṇaḥ sabhā ca divyā bhavato mamaujasā | “rājan! mayā samastā diśaś ca dikpālāś ca jitvā bhavad-adhīnāḥ kṛtāḥ | paryāptadakṣiṇā-yuktasya rājasūya-yajñasya anuṣṭhānaṃ tathā tava divyāyāḥ sabhāyāś ca nirmāṇaṃ mamaiva balena sambhavam abhavat”
Sabi ni Sañjaya: “O Hari, ang handog na Rājasūya na ganap sa mga nararapat na kaloob, at ang iyong kamangha-manghang bulwagang maharlika—kapwa naganap sa pamamagitan ng aking sariling lakas. Nasakop ko ang lahat ng dako at ang mga tagapagbantay ng mga direksiyon (Dikpāla), at isinailalim sila sa iyong kapangyarihan. Ang pagsasagawa ng Rājasūya na may saganang handog, at ang pagtatayo ng iyong banal na bulwagan, ay naging maaari lamang dahil sa aking kapangyarihan.”
संजय उवाच
The passage highlights how royal legitimacy is often claimed through conquest and grand ritual (Rājasūya) supported by wealth and power; ethically, it also warns that pride in one’s might and achievements can become a basis for rivalry and downfall when power is treated as the sole source of authority.
Sañjaya reports a boastful assertion addressed to a king: the speaker claims to have subdued all directions and their guardians for the king, enabling the king’s Rājasūya sacrifice with full gifts and the building of a splendid royal assembly hall—crediting these achievements to his own strength.