Shloka 29
ब्रवीहि वाचाद्य गुणानिहात्मन- स्तथा हतात्मा भवितासि पार्थ | तथास्तु कृष्णेत्यभिनन्द्य तद्बचो धनंजय: प्राह धनुर्विनाम्य
bravīhi vācādya guṇān ihātmanaḥ tathā hatātmā bhavitāsi pārtha | tathāstu kṛṣṇety abhinandya tad-vaco dhanañjayaḥ prāha dhanur vināmya ||
Sinabi ni Sañjaya: “Ihayag mo ngayon, sa mga salita, ang mga katangian ng iyong sarili; at sa gayon, O Pārtha, ikaw ay magiging ‘hatātmā’—nabuwal ang iyong pagmamataas at sariling kapritso.” Nang marinig ito, sinang-ayunan ni Dhanañjaya (Arjuna) ang payo, na nagsabing, “Gayon na nga, O Kṛṣṇa,” at, habang inihahanda ang kanyang busog, siya’y nagsalita—tanda ng disiplinadong pagpapasakop sa patnubay sa gitna ng bigat na moral ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined humility: accepting guidance (“tathāstu”) and restraining ego (“hatātmā”) so that action in war proceeds under counsel and dharmic control rather than impulsive self-assertion.
Sañjaya reports that Arjuna assents to Kṛṣṇa’s words, saying “So be it,” and physically signals readiness by bending/drawing his bow, then begins to speak—marking a transition from counsel to resolved action.