हता उदीच्या निहता: प्रतीच्या नष्टा: प्राच्या दाक्षिणात्या विशस्ता: | कृतं कर्माप्रतिरूपं महद्वि- स्तेषां योधैरस्मदीयैश्न युद्धे
hatā udīcyā nihatāḥ pratīcyā naṣṭāḥ prācyā dākṣiṇātyā viśastāḥ | kṛtaṃ karmāpratirūpaṃ mahad viṣṭeṣāṃ yodhair asmadīyaiś ca yuddhe ||
Wika ni Arjuna: “Napatay ang mga bayani sa hilaga; nalipol ang mga mandirigma sa kanluran; naglaho ang mga kṣatriya sa silangan; at pinagpira-piraso ang mga manlalaban sa timog. Sa digmaang ito, kapwa ang mga kampeon ng kaaway at ang aming mga dakilang mandirigma ay nakagawa ng isang napakalaking gawang-kagitingan na walang kapantay.”
अजुन उवाच
The verse underscores the vast, indiscriminate devastation of war across all quarters and acknowledges extraordinary martial prowess on both sides, implicitly raising the ethical weight of kṣatriya action: even ‘incomparable’ heroism is inseparable from immense loss.
Arjuna is describing the battlefield outcome: warriors from every direction—north, west, east, and south—have been slain. He remarks that both the enemy’s and the Pandavas’ great fighters have displayed unmatched valor in the ongoing conflict.