अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
यः सूतपुत्र: प्रहसन् दुरात्मा पुराब्रवीन्निर्जितां सौबलेन । स्वयं प्रसह्यानय याज्ञसेनी- मपीह कच्चित् स हतस्त्वयाद्य
yaḥ sūtaputraḥ prahasan durātmā purābravīn nirjitāṃ saubalena | svayaṃ prasahyānaya yājñasenīm apīha kaccit sa hatas tvayādya ||
Sinabi ni Yudhiṣṭhira: “Yaong masamang anak ng kutsero—si Karna—na minsang, habang tumatawa, ay nagsabi: ‘Napagwagian na ng anak ni Subala ang anak na babae ni Drupada; ikaw mismo ang pumunta at kaladkarin si Yājñasenī rito sa pamamagitan ng dahas’—sabihin mo sa akin, napatay mo ba siya ngayon?”
युधिषछ्िर उवाच
The verse frames moral accountability in war: Yudhiṣṭhira recalls Karṇa’s earlier mocking complicity in Draupadī’s attempted abduction/violation of dignity, and asks whether that agent of adharma has now met his end—suggesting that grave ethical transgressions invite inevitable consequences.
In the midst of the Kurukṣetra war (Karna Parva), Yudhiṣṭhira questions a warrior (contextually, a Pandava ally) about whether Karṇa has been killed. He identifies Karṇa by recalling his past taunt—ordering Duḥśāsana to forcibly bring Draupadī, whom Śakuni had ‘won’—linking present battlefield outcomes to earlier courtly wrongdoing.