अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
जाग्रत्स्वपंश्व॒ कौन्तेय कर्णमेव सदा हाहम् | पश्यामि तत्र तत्रैव कर्णभूतमिदं जगत्,कुन्तीनन्दन! मैं जागते और सोते समय सदा कर्णको ही देखा करता था। यह सारा जगत् मेरे लिये जहाँ-तहाँ कर्णमय हो रहा था
jāgratsvapnaṃś ca kaunteya karṇam eva sadā aham | paśyāmi tatra tatraiva karṇabhūtam idaṃ jagat ||
Sinabi ni Yudhiṣṭhira: “O anak ni Kuntī, sa paggising man o sa pagtulog, si Karṇa lamang ang lagi kong nakikita. Saan man ako tumingin, ang buong daigdig ay wari’y naging si Karṇa para sa akin.”
युधिषछ्िर उवाच
The verse highlights how the moral and emotional weight of war can dominate the mind: even a righteous king like Yudhiṣṭhira becomes haunted by the slain hero, suggesting that victory in dharma-yuddha still carries inner suffering and ethical reflection.
After Karṇa’s fall, Yudhiṣṭhira speaks to a ‘Kaunteya’ (addressing a son of Kuntī, commonly Arjuna) and confesses that Karṇa occupies his awareness in waking and sleep; wherever he looks, he feels the world itself has become ‘Karṇa-filled,’ expressing grief, shock, and fixation on the formidable opponent they have just overcome.