Shloka 11
कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
दन्तवर्णास्तु राधेयो निजघान मनोजवान् | युधिष्ठिरस्य संग्रामे कालवालान् हयोत्तमान्
dantavarṇās tu rādheyo nijaghāna manojavān | yudhiṣṭhirasya saṅgrāme kālavālān hayottamān ||
Sinabi ni Sañjaya: Sa kasagsagan ng labanan, pinabagsak ni Rādheya (Karna) ang pinakamahuhusay na kabayo ni Yudhiṣṭhira—kasingbilis ng isip—mapuputi ang katawan ngunit maitim ang laylayan ng leeg at buntot. Ipinapakita ng taludtod ang mabagsik na etika ng digmaan: ang tagumpay ay hinahabol hindi lamang sa pagharap sa mga mandirigma, kundi pati sa pagputol sa mismong sandigan ng paggalaw, pag-iingat, at pamumuno ng hari sa larangan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a harsh dimension of kṣatriya warfare: strategic necessity can drive combatants to target an opponent’s support systems (such as horses), not merely the warrior himself. It invites reflection on how dharma in war often operates within constraints of survival and victory, even when actions appear morally severe.
Sañjaya reports that Karna, called Rādheya, kills Yudhiṣṭhira’s excellent, very swift horses—white in body with black manes/tails—thereby crippling Yudhiṣṭhira’s chariot capability in the ongoing battle.