Shloka 1
कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
/ अपने-आप बछ। सं: त्रेषष्टितमो<्ध्याय: कर्णद्वारा नकुल-सहदेवसहित युधिष्ठिरकी पराजय एवं पीड़ित होकर युधिष्ठिरका अपनी छावनीमें जाकर विश्राम करना संजय उवाच कर्णोडपि शरजालेन केकयानां महारथान् । व्यधमत् परमेष्वासानग्रत: पर्यवस्थितान्
sañjaya uvāca | karṇo 'pi śarajālena kekayānāṃ mahārathān | vyadhamat parameṣvāsān agrataḥ paryavasthitān ||
Sinabi ni Sanjaya: O Hari, si Karna man ay nagpaulan ng mga palaso na tila lambat, at sinimulang pabagsakin ang mga dakilang mandirigmang karwahe ng Kekaya—mga sukdulang mamamana—na nakahanay sa kanyang harapan. Ipinakikita ng tagpong ito ang walang tigil na agos ng digmaan, kung saan ang giting at tungkulin sa sariling panig ang nagtutulak sa mga mandirigma sa mapanirang gawa, sa kabila ng halagang pantao.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, skill and allegiance propel action: Karṇa’s mastery manifests as an overwhelming arrow-volley. Ethically, it points to the tragic tension between kṣatriya-duty (fighting for one’s side) and the destructive outcomes that such duty entails.
Sañjaya reports to the king that Karṇa unleashes a dense barrage of arrows against the Kekaya elite archers positioned before him, beginning to crush their front line.