Shloka 27
दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
कर्णोडपि भृशसंक्रुद्धो धर्मराजं युधिष्ठिरम् । नाराचैरर्थचन्द्रेश्न वत्सदन्तैश्व संयुगे,कर्ण भी अत्यन्त क्रोधमें भरा हुआ था। वह अमर्षशील और क्रोधी तो था ही, रोषसे उसका मुख फड़क रहा था। अप्रमेय आत्मबलसे सम्पन्न उस वीरने युद्धस्थलमें नाराचों, अर्धचन्द्रों तथा वत्सदन्तोंद्वारा धर्मराज युधिष्ठिरपर धावा किया
karṇo 'pi bhṛśa-saṃkruddho dharmarājaṃ yudhiṣṭhiram | nārācair ardhacandraiś ca vatsadantaiś ca saṃyuge ||
Sinabi ni Sañjaya: Si Karṇa man, na nag-aalab sa matinding poot, ay sumugod kay Dharmarāja Yudhiṣṭhira sa gitna ng labanan, pinupuntirya siya ng mga palasong nārāca, mga palasong may ulong hugis gasuklay, at mga sandatang hugis ngipin ng guya. Ipinakikita ng tagpong ito na ang galit—kahit sa isang bayani—ay nagtutulak sa digmaan sa walang humpay na paglala, at sinusubok nang mabigat ang tungkuling panghari at pagpipigil sa sarili.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how krodha (anger) can dominate even a mighty warrior, intensifying conflict and testing dharma. It implicitly contrasts Yudhiṣṭhira’s identity as Dharmarāja with the battlefield reality where restraint and righteous conduct are hardest to maintain.
Sañjaya reports that Karṇa, seized by intense anger, launches a direct assault on Yudhiṣṭhira using multiple specialized arrow-types (nārāca, ardhacandra, vatsadanta), signaling a focused and aggressive attempt to overwhelm the Pāṇḍava king in the ongoing battle.