अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
विश्राव्य नाम निहता बहव: शूरसम्मता: । भारत! कर्णने चेदि, केकय और पांचाल योद्धाओंमेंसे बहुत-से शूरसम्मत रथियोंको नाम सुनाकर मार डाला ।।
sañjaya uvāca |
viśrāvya nāma nihatā bahavaḥ śūrasammatāḥ |
bhārata! karṇena cedi-kekaya-pāñcāla-yoddhebhyaḥ bahavo rathinaḥ śūrasammatā nāma-śrāvaṇenaiva nihataḥ ||
mama cāsīn matiḥ rājan dṛṣṭvā karṇasya vikramam |
rājan! yuddhasthale ekaḥ api pāñcāla-yoddhā sūtaputrasya hastāt jīvitaḥ na mokṣyate iti |
yataḥ sūtaputraḥ punaḥ punaḥ yuddhasthale pāñcālānāṃ vināśam eva karoti ||
Wika ni Sañjaya: O Bhārata, si Karṇa—binibigkas pa ang kanilang mga pangalan—ay pumatay ng marami sa mga mandirigmang bantog sa tapang, maraming mandirigmang nakasakay sa karwahe mula sa mga Cedi, Kekaya, at Pāñcāla. Nang makita ko ang lakas ni Karṇa, O Hari, napagpasyahan ko sa aking loob na sa larangan ng digmaan ay wala ni isang mandirigmang Pāñcāla ang makaliligtas sa kamay ng anak ng Sūta; sapagkat paulit-ulit niyang dinadala ang pagkapuksa sa mga Pāñcāla.
संजय उवाच
The verse highlights the terrifying momentum of violence in war: prowess becomes a force that appears inevitable, and the narrator’s mind moves from observation to grim certainty. It also shows how social labels (like “sūtaputra”) persist even amid heroic deeds, shaping how actions are framed and remembered.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Karṇa is cutting down many famed chariot-warriors from the Cedi, Kekaya, and Pāñcāla forces, even calling out their names as he kills them. Witnessing this, Sañjaya concludes that no Pāñcāla will survive Karṇa’s onslaught, since Karṇa repeatedly focuses on their destruction.