Shloka 426
अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
ते सर्वेडभ्यद्रवन् कर्ण पतत्रिण इव द्रुमम् । महाराज! विजयकी इच्छा रखनेवाले समस्त पांचाल योद्धा कर्णपर उसी प्रकार टूट पड़े, जैसे पक्षी वृक्षकी ओर उड़े जाते हैं
te sarve 'bhyadravan karṇa patatriṇa iva drumam | mahārāja vijayakāmāḥ sarve pāñcālā yoddhāḥ karṇam eva tathā 'bhyapatanta yathā pakṣiṇaḥ vṛkṣam ||
Sinabi ni Sañjaya: “O Hari, ang lahat ng mandirigmang Pāñcāla, na uhaw sa tagumpay, ay sumugod nang tuwiran kay Karṇa—gaya ng mga ibong sabay-sabay na lumilipad patungo sa isang punò.” Itinatampok ng taludtod ang bugso ng labanan: ang sama-samang pasya at ambisyon ay umaalimbukay, kahit ang puntirya ay isang mabigat na kalaban, at ipinakikitang ang pagnanasa sa panalo ay kayang ituon ang buong hukbo sa iisang mapagpasiyang tao.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how a shared desire for victory can unify and propel a group into decisive action; ethically, it hints at the power—and potential peril—of ambition when it drives collective violence toward a single opponent.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that the Pāñcāla fighters, intent on winning, charge en masse at Karṇa, likened to birds converging upon a tree.