Shloka 173
भीमसेनस्य वेगाभिपातः—विशोकसारथिसंवादश्च
Bhīma’s surge and dialogue with charioteer Viśoka
श्रुतकीर्तेस्तथा चापं चिच्छेद निशितै: शरैः । फिर श्रुतकीर्तिको नौ
śrutakīrtes tathā cāpaṃ ciccheda niśitaiḥ śaraiḥ |
Wika ni Sañjaya: Sa mga palasong matalim na tila pang-ahit, pinutol din niya ang busog ni Śrutakīrti. Sa iisang bugso ng labanan, tinamaan niya si Śrutakīrti ng siyam na palaso, si Sutasoma ng lima, si Śrutakarman ng walo, si Prativindhya ng tatlo, si Śatānīka ng siyam, at si Dharmaputra Yudhiṣṭhira ng lima—at ang iba pang mga bayani, tig-dadalawang palaso bawat isa. Ipinakikita nito ang walang-humpay na galaw ng digmaan: ang giting ay hindi sa pananalita, kundi sa pagkaputol ng sandata ng kaaway at sa unti-unting pag-ubos kahit sa pinakadakilang mandirigma.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic typical of kṣatriya-dharma: victory is pursued through skill and tactical disabling (cutting the bow), yet the narration also invites reflection on the tragic inevitability of harm in war, where even righteous figures are subjected to violence.
Sañjaya reports that a warrior (implied by context) uses sharp arrows to sever Śrutakīrti’s bow and then showers multiple named Pāṇḍava-side heroes—Śrutakīrti, Sutasoma, Śrutakarman, Prativindhya, Śatānīka, and Yudhiṣṭhira—with specified numbers of arrows, while striking other warriors as well.