Shloka 16
भीमसेनस्य वेगाभिपातः—विशोकसारथिसंवादश्च
Bhīma’s surge and dialogue with charioteer Viśoka
श्रुतकीर्ति च नवभि: सुतसोमं च पठ्चभि: । अष्टशभि: श्रुतकर्माणं प्रतिविन्ध्यं त्रिभि: शरै:
śrutakīrtiṃ ca navabhiḥ sutasomaṃ ca pañcabhiḥ | aṣṭabhiḥ śrutakarmāṇaṃ prativindhyaṃ tribhiḥ śaraiḥ | śrutakīrtes tathā cāpaṃ ciccheda niśitaiḥ śaraiḥ ||
Wika ni Sañjaya: Tinamaan niya si Śrutakīrti ng siyam na palaso, si Sutasoma ng lima, si Śrutakarmā ng walo, at si Prativindhya ng tatlo. Pagkaraan, sa mga palasong matalim na parang labaha, pinutol din niya ang busog ni Śrutakīrti. Ipinakikita ng tagpong ito ang mabagsik na katumpakan ng husay sa digmaan—kung saan ang kagitingan ay nasusukat sa pagpipigil at sa tumpak na tama; subalit ang bigat ng dharma sa pagpatay sa kamag-anak at ang walang-humpay na paglala ay lalo pang nagpapadilim sa abot-tanaw ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the disciplined precision of a warrior in battle—counted arrows, targeted strikes, and disabling an opponent’s weapon—while implicitly reminding the listener that technical prowess in war does not erase the accumulating moral burden of violence within a fratricidal conflict.
Sañjaya reports that a combatant shoots specific warriors—Śrutakīrti, Sutasoma, Śrutakarmā, and Prativindhya—with a set number of arrows, and then severs Śrutakīrti’s bow with sharp arrows, a tactical move to neutralize him.