कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
गर्जतां सागरौघाणां यथा स्यान्नि:स्वनो महान् | जैसे जलका प्रवाह वेगके साथ समुद्रमें जाकर मिलता है
garjatāṃ sāgaraughāṇāṃ yathā syān niḥsvano mahān | te tu sene samāsādya vegavatyau parasparam ||
Wika ni Sañjaya: Gaya ng malakas na ugong na sumisiklab kapag ang nag-aalimpuyong mga bugso ng dagat ay nagbabanggaan at dumadagundong, gayon din nang biglang magsalubong sa larangan ang dalawang hukbong mabilis kumilos: umalingawngaw ang isang malalim at napakalakas na ingay—mula sa kanilang pagbangga at sa salpukan ng mga pulutong ng palaso—na wari’y mabigat na tinig ng umuungal na karagatan.
संजय उवाच
The verse highlights how war, once unleashed, becomes a vast, impersonal force—like the sea—within which individual dharmic choices must still be made. It implicitly warns that the momentum of conflict can drown discernment unless one remains anchored in duty and restraint.
Sañjaya reports that the two armies, moving with speed, suddenly collide on the battlefield. The resulting tumult—especially the reverberating noise of mutual volleys of arrows—is compared to the deep roar of surging oceans.