Shloka 65
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
विसृजन्तौ शरान् दीप्तान् व्यभ्राजेतां मनस्विनौ । कर्ण सात्यकिके बाणोंसे अत्यन्त पीड़ित होनेपर भी भीमसेनका सामना करनेके लिये डटा रहा। वे दोनों ही सम्पूर्ण धनुर्धरोंमें श्रेष्ठ एवं मनस्वी वीर थे और एक-दूसरेसे भिड़कर चमकीले बाणोंकी वर्षा करते हुए बड़ी शोभा पा रहे थे ।।
visṛjantau śarān dīptān vyabhrājetāṁ manasvinau | tābhyāṁ viyati rājendra vitataṁ bhīmadarśanam ||
Wika ni Sañjaya: “Ang dalawang mandirigmang iyon na mataas ang diwa ay nagpakawala ng nagliliyab na mga palaso at nagningning nang marilag. O hari! Sa pagitan nila, sa bukás na himpapawid, lumaganap ang isang nakapanghihilakbot na tanawin—si Bhīma at si Karṇa (bagama’t labis na pinahirapan si Karṇa ng mga palaso ni Sātyaki, nanatili siyang matatag upang harapin si Bhīmasena), kapwa pinakadakila sa mga mamamana, nagsalpukan at nagpaulan ng kumikislap na mga punglo sa isa’t isa.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark form: even when wounded and in pain, a warrior is expected to stand firm and meet his opponent. It also underscores the moral tension of war—courage and skill can appear splendid, yet the spectacle is inherently dreadful.
Sañjaya describes Karṇa and Bhīma locked in combat, both releasing blazing arrows and shining in their martial prowess. The battle between them fills the air with missiles, creating a terrifying scene; Karṇa, though badly hurt by Sātyaki’s arrows, remains determined to face Bhīma.