कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
ततः सुबलपुत्रस्य नागानतिबलान् पुनः । पोथयामास कौन्तेयो द्विपज्चाशदरिंदम:,तत्पश्चात् शत्रुओंका दमन करनेवाले कुन्तीकुमार भीमने सुबलपुत्र शकुनिके अत्यन्त बलवान् बावन हाथियोंको मार गिराया
tataḥ subalaputrasya nāgān atibalān punaḥ | pothayāmāsa kaunteyo dvipapañcāśad arindamaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan nito, ang anak ni Kuntī—si Bhīma, ang manlulupig ng mga kaaway—muling dinurog at ibinagsak ang limampu’t dalawang napakalalakas na elepanteng pandigma na pag-aari ni Śakuni, anak ni Subala. Ipinakikita ng tagpong ito ang malupit na aritmetika ng digmaan: ang giting ay naihahayag sa pagwasak ng mabibigat na sandata at yaman ng labanan, habang ang bigat na moral ng pagpatay ay nananatiling nakabitin sa ibabaw ng larangan.
संजय उवाच
The verse highlights the grim reality of dharma in wartime: a warrior’s duty (kṣatriya-dharma) can demand decisive force against enemy formations, yet the narrative also invites reflection on the moral burden of mass killing and the dehumanizing calculus of victory.
Sañjaya reports that Bhīma, famed as an enemy-subduer, again attacks and crushes a contingent of Śakuni’s powerful war-elephants, felling fifty-two of them in the ongoing battle.