Shloka 30
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
भीम॑ विव्याध दशभि: कड्कपनत्रै: शिलाशितै: । कार्मुकं चास्य चिच्छेद भल्लेन निशितेन च
bhīmaṁ vivyādha daśabhiḥ kaṅkapatraiḥ śilāśitaiḥ | kārmukaṁ cāsya ciccheda bhallena niśitena ca ||
Sinabi ni Sañjaya: Tinuhog niya si Bhīma ng sampung palaso, na ang balahibo’y tulad ng sa tagak at ang dulo’y hinasa sa bato; at sa isang matalim na palasong bhalla na may malapad na ulo, pinutol din niya ang busog ni Bhīma. Ipinapakita ng ulat ang malupit na katumpakan ng galing sa digmaan—na ang tapang ay sinusukat hindi sa salita, kundi sa kakayahang agawin ang lakas ng kalaban nang walang pag-aatubili.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethic: decisive action and technical mastery can neutralize an adversary’s capacity to fight (here, by cutting the bow), showing how power in war often turns on skillful restraint or escalation rather than mere rage.
In Sañjaya’s narration of the Karṇa Parva battle, a warrior strikes Bhīma with ten stone-sharpened, heron-feathered arrows and then severs Bhīma’s bow with a sharp bhalla, temporarily disarming him.