कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
कर्ण रणे महाराज पुत्राणां तव पश्यताम् । महाराज! तदनन्तर युद्धका हौसला रखनेवाले भीमसेनने अपने बाणोंसे आपके पुत्रोंके देखते-देखते कर्णको आच्छादित कर दिया
karṇa raṇe mahārāja putrāṇāṃ tava paśyatām | mahārāja! tad-anantaraṃ yuddha-kā hauslā rakhanewāle bhīmasenane apne bāṇoṃse āpke putroṃke dekhte-dekhte karṇako ācchādita kara diyā
Wika ni Sañjaya: O hari, habang nakatanaw ang iyong mga anak, si Karṇa ay nakatindig sa gitna ng labanan. Pagkaraan, O dakilang hari, si Bhīmasena—di natinag at matatag sa digmaan—ay nagpaulan ng mga palaso, tinakpan si Karṇa sa harap mismo ng iyong mga anak. Ipinakikita ng tagpong ito na ang tapang at walang humpay na pagpupunyagi ay kayang bumaligtad sa inaasahan, kahit sa ilalim ng titig ng makapangyarihang mga saksi; at sinusubok ng digmaan hindi lamang ang lakas kundi ang tibay ng kalooban.
संजय उवाच
The passage highlights battlefield resolve: valor is shown not merely by status or spectatorship, but by sustained effort under pressure. It also implies an ethical tension of war—public witnessing does not prevent violence, but it intensifies responsibility and the moral weight of outcomes.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that, as the Kaurava princes watched, Bhima launched a fierce arrow-shower at Karna, effectively covering or obscuring him with missiles in the midst of combat.