Shloka 12
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
वे चारों ओरसे नाना प्रकारके चिह्लोंसे युक्त बाण-समूहोंकी वर्षा करने लगे। नरेश्वर! उनसे पीड़ित होकर महाबली भीमसेनने पचास रथोंके साथ आये हुए आपके पुत्रोंके उन पचासों रथियोंको शीघ्र ही नष्ट कर दिया ।।
sañjaya uvāca |
vivitsos tu tataḥ kruddho bhallena apāharac chiraḥ |
bhīmaseno mahārāja tat papāta hataṃ bhuvi ||
Wika ni Sañjaya: Pagkaraan, nagsimula silang magpaulan ng mga pangkat ng palaso na may sari-saring tanda at anyo mula sa lahat ng panig. O pinuno ng mga tao, bagaman pinahirapan ng mga iyon, ang makapangyarihang Bhīmasena ay mabilis na nilipol ang limampung mandirigmang nakasakay sa limampung karwaheng dumating kasama ng mga anak mo. Pagkatapos, si Vivitsu (Yudhiṣṭhira), sa tindi ng galit, ay tumama ng matalim na palasong bhalla at pinutol ang ulo. O hari, ang ulong iyon ay bumagsak sa lupa, at si Bhīmasena ay nalugmok na patay.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger in war accelerates decisive, often brutal action, reminding readers that even within kṣatriya-duty the moral weight of violence and retaliation accumulates, shaping the ethical aftermath for victors and vanquished alike.
Sañjaya reports that Vivitsu (Yudhiṣṭhira), enraged, uses a bhalla-arrow to sever a head; it falls to the ground, and Bhīmasena is described as slain—depicting a rapid, lethal turn in the battle.