Shloka 51
कर्णनिधनश्रवणम् — Hearing of Karṇa’s Fall and Dhṛtarāṣṭra’s Lament
ते हता: समरे राजन् पार्थनाक्लिष्टकर्मणा । राजन! पालननिपुण पुरुषोंने जिनका दीर्घकालसे पालन-पोषण किया था, जो युद्धमें सदा सावधान रहनेवाले शूरवीर थे, वे सभी अनायास ही महान् कर्म करनेवाले अर्जुनके हाथसे ध्वज, आयुध, कवच, वस्त्र और आभूषणोंसहित समरांगणमें मारे गये || ५० है ।।
te hatāḥ samare rājan pārthānākliṣṭa-karmaṇā |
Wika ni Sañjaya: “O Hari, sa siksik ng labanan sila’y napatay—pinabagsak ni Arjuna, na ang dakilang gawa’y hindi natitinag. Yaong mga lalaking matagal mong inalagaan at pinalaki, bihasa sa pag-iingat at laging mapagbantay bilang mga mandirigma, ay bumagsak sa larangan kasama ang kanilang mga watawat, sandata, baluti, kasuotan, at alahas. Kaya lalong tumatalas ang bigat-moral ng digmaan: ang pag-aaruga ng hari at mahabang paglilingkod ay hindi panangga sa walang kinikilingang bunga ng labanan kapag nagsasalpukan ang dharma at lakas.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh ethical reality of war: even those long protected and supported by a king can be swiftly destroyed when confronted by superior dharmic force and unwavering prowess. Royal patronage and past service do not guarantee safety; actions and circumstances in battle bring inevitable consequences.
Sanjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that many of the king’s well-maintained, vigilant warriors have been slain in the battle by Arjuna (Pārtha), described as tireless in action.