धर्मरहस्योपदेशः
Dharma-rahasya Instruction: Vows, Truth, and Non-injury
ततः सायकभिभन्नाड़: पाण्डव: क्रोधमूर्च्छित: । संरम्भामर्षताम्राक्ष: सूतपुत्रवधेप्सया
tataḥ sāyakabhibhinnāḍaḥ pāṇḍavaḥ krodhamūrcchitaḥ | saṃrambhāmarṣatāmrākṣaḥ sūtaputravadhepsayā ||
Wika ni Sañjaya: Pagkaraan, ang Pāṇḍava, na butas-butas ang katawan sa mga palaso, ay napasailalim sa pagkahimatay ng poot. Namula ang kanyang mga mata sa galit at sugatang dangal, at iisa ang kanyang hangarin—ang patayin ang anak ng tagapagmaneho ng karwahe (si Karṇa).
संजय उवाच
The verse highlights how unchecked wrath and wounded pride (amarṣa) can eclipse discernment in war, narrowing one’s mind to a single destructive aim. It implicitly warns that even a righteous cause can be morally endangered when action is driven primarily by rage rather than disciplined duty.
After being badly wounded by Karṇa’s arrows, Bhīmasena is overwhelmed by anger; his eyes redden with fury and resentment, and he becomes intent on killing Karṇa (called ‘Sūtaputra’).