युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
वज़्च्छत्रांकुशैर्म्स्यैर्ध्वजकूर्माम्बुजादिभि: । लक्षणैरुपपन्नेन पाण्डुना पाण्डुनन्दनम्
vajracchatrāṅkuśair matsyair dhvajakūrmāmbujādibhiḥ | lakṣaṇair upapannena pāṇḍunā pāṇḍunandanam ||
Wika ni Sañjaya: Hinabol ni Karṇa, anak ni Rādhā, si Yudhiṣṭhira, anak ni Pāṇḍu. Sa maputi niyang kamay na may mga mapalad na tanda—vajra, payong, pang-udyok, isda, watawat, pagong, lotus at iba pa—hinipo niya ang balikat ni Yudhiṣṭhira at waring malapit nang dakpin siya nang sapilitan, na para bang sa paghipong iyon niya lilinisin ang sarili. Ngunit sa mismong sandaling iyon, naalala niya ang pangakong ibinigay kay Kuntī.
संजय उवाच
Even amid the fury of battle, ethical restraint can arise from fidelity to one’s word. Karṇa’s remembered promise to Kuntī interrupts an act of violent capture, showing how vows and personal dharma can check immediate impulses.
Karṇa chases Yudhiṣṭhira and reaches close enough to touch his shoulder, seemingly ready to seize him. At that moment he recalls his pledge to Kuntī, which affects his intention and conduct toward the Pāṇḍavas.