युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
ततः प्रहस्याधिरथिर्विंधुन्वान: स कार्मुकम् । भित्त्वा भल्लेन राजानं विद्ध्वा षष्टयानदत्तदा
tataḥ prahasya ādhirathir vindhunvānaḥ sa kārmukam | bhittvā bhallena rājānaṃ viddhvā ṣaṣṭyānadat tadā siṃhavad nanāda ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, si Karṇa, anak ni Adhiratha, na nakangiti at inaalog ang kaniyang busog, ay pinutol ang busog ni Haring Yudhiṣṭhira sa pamamagitan ng matalim na palasong bhalla. Sa mismong sandaling iyon, tinamaan din niya ang hari ng animnapung palaso at umungal na parang leon—ipinamalas ang pangingibabaw sa pakikidigma sa gitna ng walang-awang dharma ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: skill, resolve, and psychological dominance are deployed without hesitation. Ethically, it shows how duty in battle can demand decisive force even against a righteous king, underscoring the tension between personal virtue and the impersonal demands of warfare.
Sañjaya describes Karṇa confidently brandishing his bow, then using a bhalla-arrow to cut Yudhiṣṭhira’s bow and immediately wounding him with sixty arrows, after which Karṇa gives a lion-like roar as a sign of triumph and intimidation.