युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
युधिष्ठटिर: पुन: कर्णमविद्ृध्यत् त्रिंशता शरै: । सुषेणं सत्यसेनं च त्रिभिस्त्रेभिरताडयत्,युधिष्ठिरने पुन: तीस बाणोंसे कर्णको बींध डाला तथा सुषेण और सत्यसेनको भी तीन-तीन बाणोंसे घायल कर दिया
yudhiṣṭhiraḥ punaḥ karṇam avidhyat triṃśatā śaraiḥ | suṣeṇaṃ satyasenaṃ ca tribhis tribhir atāḍayat ||
Sinabi ni Sañjaya: Muling tinamaan ni Yudhiṣṭhira si Karṇa, tinusok siya ng tatlumpung palaso. Tinamaan din niya sina Suṣeṇa at Satyasena, tig-tatlong palaso ang bawat isa, at sila’y nasugatan. Sa mabagsik na dharma ng digmaan, kumilos ang hari nang may matatag na pagtuon—pinipigil ang pangunahing panganib at kasabay na pinahihina ang mga mandirigmang sumusuporta sa pagsalakay ni Karṇa.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma in practice: decisive action against a principal adversary while also neutralizing his support. It reflects the battlefield ethic of focused duty and strategic restraint—aimed at ending harm by disabling the capacity to fight rather than indulging in needless cruelty.
Sañjaya reports that Yudhiṣṭhira repeatedly attacks Karṇa, piercing him with thirty arrows, and then strikes Karṇa’s associates Suṣeṇa and Satyasena with three arrows each, injuring them and weakening Karṇa’s immediate support in the fight.