Shloka 293
कर्णेन सैन्यस्थापनं तथा नानायुद्धसमवायः
Karna Reforms the Host and Multiple Duels Converge
येषां धर्मस्तान् प्रति नास्त्यधर्मो ह्यारट्टानां पजचनदान् धिगस्तु । कृतघ्नता
yeṣāṃ dharmas tān prati nāsty adharmo hy āraṭṭānāṃ pañcanadān dhig astu | kṛtaghnatā paradhanāpaharaṇaṃ madirāpānaṃ gurupatnīgamanam kaṭuvacanaprayogaḥ govadhaḥ rātrau gṛhād bahiḥ paribhramaṇaṃ paravastrabhogaś ca—ete sarve yeṣāṃ dharmāḥ, teṣām āraṭṭānāṃ pañcanadāvāsināṃ cādharmo nāma vastu nāsty eva | tebhyo dhig astu ||
Sinabi ni Karna: “Yaong mga ang ‘dharma’ ay kawalan ng utang-na-loob, pag-agaw sa yaman ng iba, pag-inom ng alak, paglapastangan sa asawa ng guro, paggamit ng mababangis na salita, pagpatay ng baka, paglalagalag sa labas sa gabi, at pagsusuot o pag-enjoy sa kasuotan ng iba—sa kanila’y wala nang tinatawag na ‘adharma,’ sapagkat ang kasamaan ang ginawa nilang tuntunin ng buhay. Sumpain ang mga Āraṭṭa at ang mga naninirahan sa Pañcanada!”
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse condemns a mindset where repeated wrongdoing is normalized as ‘dharma’; it asserts that when immoral acts become habitual and socially accepted, the very category of ‘adharma’ disappears for such people—hence the moral denunciation.
In Karna’s speech during the war narrative, he denounces certain groups (Āraṭṭas and Pañcanada inhabitants) by listing behaviors he deems gravely unrighteous, using this as rhetorical blame and moral vilification within the conflict context.