Shloka 373
कर्णस्य दानप्रतिज्ञा–शल्योपदेश–वाक्ययुद्धम्
Karna’s Gift-Vows, Shalya’s Counsel, and the Battle of Words
पदा चोर: समाक्रम्य स्फुरतो5पाहरच्छिर: । दूसरा योद्धा अपनी दोनों भुजाओंको उठाकर उनके द्वारा शत्रुको पृथ्वीपर पटक देता और एक पैरसे उसकी छातीको दबाकर उसके छटपटाते रहनेपर भी उसका सिर काट लेता था
padā coraḥ samākramya sphurato ’pāharac chiraḥ |
Sinabi ni Sañjaya: “Yumapak sa kaaway, idiniin siya ng mandirigma sa lupa; at kahit nangingisay pa ang kalaban, pinugot niya ang ulo nito. Ipinakikita ng tagpong ito ang walang-awang pagdaloy ng labanan, kung saan ang husay at bangis ay humihigit sa karaniwang pagpipigil, at inilalantad kung paanong ang digmaan ay nakapagtutulak sa tao lampas sa hangganan ng pagkatao.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dehumanizing intensity of war: once combat turns ruthless, compassion and restraint can collapse, raising ethical tension between victory-driven violence and the ideal codes of righteous fighting.
Sañjaya describes a warrior overpowering an opponent by pinning him down with a foot and then severing his head while the foe still struggles—an image of decisive, merciless battlefield action.