चरतस्तस्य संग्रामे तस्मिंललोहितकर्दमे । मान्यवर! उस संग्राममें रक्तकी कीच मच गयी थी। उसमें विचरते हुए अर्जुनके रथके पहिये मानो भयसे शिथिल होते जा रहे थे
sañjaya uvāca |
caratas tasya saṅgrāme tasmiṃl lohitakardame |
… arjunasya rathacakrāṇi bhayād iva śithilībhavantīti ||
Wika ni Sañjaya: O kagalang-galang! Sa labang iyon, ang lupa’y naging putik ng dugo. Habang gumagalaw si Arjuna sa pulang lusak na iyon, ang mga gulong ng kanyang karwahe ay wari’y, na para bang sa takot, unti-unting lumuluwag at nawawalan ng kapit. Ipinakikita ng tanawing ito na ang kaguluhang pisikal at moral ng digmaan ay kayang magpahina sa anyo maging ng mga kasangkapan ng isang makatarungang layon, sinusubok ang tatag sa gitna ng nag-uumapaw na pagdanak ng dugo.
संजय उवाच
The verse highlights how the brutality of war can shake even the strongest resolve: when the battlefield becomes a ‘mire of blood,’ one’s tools and confidence may seem to falter. It implicitly calls for steadiness in dharma—acting with clarity and courage despite भय (fear) and the surrounding moral chaos.
Sañjaya describes the battlefield as churned into blood-mud. Amid this carnage, as Arjuna moves through the fight, his chariot-wheels appear to loosen ‘as if from fear,’ intensifying the sense of peril and the strain of the ongoing combat.