Shloka 356
अध्याय २६ — शल्यस्य सारथ्य-नियोजनं, कर्णस्य प्रस्थानं, उत्पातदर्शनं च
Chapter 26: Śalya appointed as charioteer; Karṇa’s departure; portents
शरीराणि व्यदृश्यन्त निहतानां महीतले । वहाँ मारे गये राजाओंके सुन्दर हारोंसे सुशोभित, उत्तम वस्त्रोंसे सम्पन्न तथा चन्दनसे चर्चित शरीर पृथ्वीपर पड़े देखे जाते थे
śarīrāṇi vyadṛśyanta nihatānāṁ mahītale |
Wika ni Sañjaya: Sa ibabaw ng lupa ay nakita ang mga bangkay ng mga napatay—nakahandusay sa larangan ng digmaan, ang kanilang anyo’y nakapalamuti pa rin ng magagandang kuwintas na bulaklak at alahas, nakasuot ng mararangyang kasuotan, at pinahiran ng paste ng sandalwood. Ipinakikita ng tanawing ito ang mapait na kabalintunaan ng digmaan: ang karangyaan ng mga hari at ang pino ng buhay-mundo ay hindi makapagsasanggalang kaninuman sa kamatayan, at ang bukirin ng dharma ay nagiging tahimik na saksi sa kawalang-tatag ng kapangyarihan at pagmamataas.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the impermanence of worldly glory: even kings adorned with luxury fall to death. Ethically, it invites reflection on pride, attachment, and the grave cost of war, reminding the listener that dharma must be weighed against the suffering it entails.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra what he sees on the battlefield: the slain lie on the earth, still bearing signs of royal refinement—ornaments, fine clothing, and sandalwood—now rendered powerless in death.