Śalya Appointed as Karṇa’s Sārathi; Discourse on Praise, Blame, and Beneficial Counsel (कर्णस्य शल्यसारथ्यं तथा स्तवनिन्दाविचारः)
क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन कार्मुक॑ चिच्छिदे भृूशम् । उन्हें व्यर्थ होकर पृथ्वीपर गिरा देख शिखण्डीने तीखे श्षुरप्रसे कृतवर्माके धनुषके टुकड़े-टुकड़े कर डाले ।। अथीैनं छिन्नधन्वानं भग्नशुड्भमिवर्षभम्
kṣurapreṇa sutīkṣṇena kārmukaṃ cicchide bhṛśam | athainaṃ chinnadhanvānaṃ bhagnaśṛṅgam ivarṣabham ||
Wika ni Sañjaya: Sa pamamagitan ng palasong tila talim ng pang-ahit, ubod ng talas, marahas niyang pinutol ang pana. At nang makita niyang naputol ang pana ng kalaban—gaya ng torong nabali ang sungay—lalo niyang pinisil ang pag-atake. Ipinakikita ng tagpong ito ang malupit na husay sa digmaan: ang pag-alis sa sandata ng kaaway ay nagiging pasyang nagtatakda ng kapalaran at may bigat na etikal; ang tagumpay ay hinahabol sa pamamagitan ng taktikal na kahusayan, hindi lamang ng poot, bagaman nagaganap pa rin sa mabagsik na kaayusang moral ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, decisive outcomes often come from disabling an opponent’s means of fighting rather than only seeking direct killing; it reflects the grim discipline of kṣatriya warfare where skill and tactical restraint can be as determinative as brute force, even while the overall violence remains morally weighty.
A warrior uses a razor-headed arrow to cut the opponent’s bow, leaving him effectively disarmed; the disarmed fighter is compared to a bull with a broken horn, emphasizing sudden loss of power and vulnerability in the ongoing battle.