त्रिपुरदाह-इतिहासः
Tripura-destruction exemplum and counsel to Śalya
सौबलं समरे दृष्टवा विचरन्तमभीतवत् । प्रजानाथ! सुबलपुत्र शकुनिको समरभूमिमें निर्भयसे विचरते देख पाण्डव-दलमें महान् सिंहनाद होने लगा
saubalaṃ samare dṛṣṭvā vicarantam abhītavat | prajānātha! subalaputraḥ śakuniko samarabhūmau nirbhayena vicarate dṛṣṭvā pāṇḍava-dale mahān siṃhanādo 'bhavat |
Sinabi ni Sanjaya: “O panginoon ng mga tao, nang makita si Saubala—si Shakuni, anak ni Subala—na gumagala sa larangan ng digmaan na waring walang takot, isang malakas na ungol na tila sa leon ang umalingawngaw sa hanay ng mga Pandava.”
संजय उवाच
The verse highlights the ethical and strategic weight of fearlessness (or the appearance of it) in war: a warrior’s composure can influence the morale of entire armies, provoking counter-shouts and collective resolve.
Sañjaya reports to the king that Śakuni (Saubala), moving about the battlefield without fear, is noticed; in response, the Pāṇḍava forces raise a powerful lion-like war-cry, signaling heightened excitement and readiness.