Shloka 13
Karṇa-parva Adhyāya 20 — Yudhiṣṭhira–Duryodhana Encounter and Escalation of Arms
बाणज्यातलशब्देन द्यां दिश: प्रदिशो वियत् । पृथिवीं नेमिघोषेण नादयन्तो<5भ्ययु: परान्
bāṇajyātalaśabdena dyāṃ diśaḥ pradiśo viyat | pṛthivīṃ nemighoṣeṇa nādayanto 'bhyayuḥ parān ||
Sinabi ni Sañjaya: Sa matinis na kalansing ng mga bagting ng busog at sa kalabog ng mga gulong ng karwahe, pinaalingawngaw ng mga mandirigma ang langit, ang mga dako at mga pagitan ng dako, ang himpapawid, at maging ang lupa; at sa dagundong na iyon, sumalakay sila sa kaaway. Ipinakikita ng talatang ito ang nakalululang bugso ng digmaan—kung saan ang giting at lakas ng marami ay dumidiin sa kalaban, sinusubok ang paninindigan at tungkulin sa gitna ng kaguluhan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective martial action creates an overwhelming force that tests courage and duty; in the Mahābhārata’s ethical frame, such battlefield momentum intensifies the kṣatriya’s obligation to stand firm, even amid fear and confusion.
Sañjaya describes warriors advancing on their foes; the twang of bowstrings and the rumble of chariot wheels are so loud that they seem to make sky, directions, and earth reverberate, signaling a fierce charge into battle.