परिघान् भिन्दिपालांश्व भुशुण्डी: कुणपानपि । अयस्कुन्तांश्ष पतितान् मुसलानि गुरूणि च,“देखो, ये परिघ, भिन्दिपाल, भुशुण्डी, कुणप, लोहेके बने हुए भाले तथा भारी-भारी मुसल पड़े हुए हैं
sañjaya uvāca |
parighān bhindipālāṃś ca bhuśuṇḍīḥ kuṇapān api |
āyaskuntāṃś ca patitān musalāni gurūṇi ca ||
Wika ni Sañjaya: “Masdan—narito at nakahandusay ang sari-saring sandata: mga pamalong bakal (parigha), bhindipāla, bhuśuṇḍī, kuṇapa, mga sibat na may ulong bakal, at mabibigat na musala na gaya ng pambayo.” Sa madilim na himig-moral ng digmaan, ang talaan ng mga sandatang itinapon ay nagpapakita ng lawak ng karahasan at ng nakapanlulumong kasaganaan ng mga kasangkapang pumatay—isang malamig na paalala sa halaga ng tunggaliang pinatatakbo ng adharma.
संजय उवाच
The verse functions as a moral-narrative device: the sheer variety of fallen weapons highlights the enormity of destruction in war and implicitly warns that when conflict is driven by adharma (greed, hatred, pride), human ingenuity turns into an excess of instruments of harm.
Sañjaya, narrating the battlefield events to Dhṛtarāṣṭra, points out the many weapons lying scattered on the ground—clubs, darts, heavy projectiles, iron spears, and maces—evoking the aftermath and intensity of the fighting in Karṇa Parva.