Shloka 3
Adhyāya 18 — Sequential Duels and Formation Pressure
Ulūka–Yuyutsu; Śakuni–Sutasoma; Kṛpa–Dhṛṣṭadyumna; Kṛtavarmā–Śikhaṇḍin
धुर्यान् धुर्यगतान् सूतान् ध्वजांश्वापासिसायकान् | पाणीन् पाणिगतं शस्त्र बाहूुनपि शिरांसि च
sañjaya uvāca | dhuryān dhuryagatān sūtān dhvajāṁśvāpāsisāyakān | pāṇīn pāṇigataṁ śastraṁ bāhūn api śirāṁsi ca |
Sinabi ni Sañjaya: Si Arjuna, anak ni Pāṇḍu, gamit ang mga palasong bhalla, kṣura, ardhacandra, at vatsadanta, ay pumutol maging sa mga humaharap sa kanya sa larangan—pinutol ang malalakas na kabayong nakayuko sa mga karwahe, ang mga kutsero, ang mga watawat, at ang mga sandata: mga busog, palaso, at espada; at pinutol din ang mga kamay, ang sandatang hawak ng mga iyon, ang mga bisig, at maging ang mga ulo.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim reality of righteous warfare (kṣatriya-dharma): even when undertaken as duty, battle entails severe, irreversible harm. It invites reflection on responsibility, restraint, and the moral weight carried by warriors and leaders who choose war.
Sañjaya reports Arjuna’s devastating effectiveness in combat: using specialized arrows, he disables enemy chariots by cutting down yoked horses, charioteers, standards, and weapons, and he even severs limbs and heads of opposing fighters who confront him.