Chapter 12: Arjuna’s suppression of the Saṃśaptakas and duel with Aśvatthāmā
Drauṇi
तयो: समभवद् युद्ध द्विपयोरुग्ररूपयो: । यदृच्छया द्रुमवतोर्महापर्वतयोरिव
tayoḥ samabhavad yuddhaṃ dvipayor ugrarūpayoḥ | yadṛcchayā drumavator mahāparvatayor iva || sa śaraiḥ kṣatasarvāṅgaḥ sātyakiḥ satyavikramaḥ | rarāja samare rājan sapuṣpa iva kiṃśukaḥ ||
Wika ni Sanjaya: Sa pagitan ng dalawang nakapanghihilakbot na panginoon ng elepante ay sumiklab ang mabangis na labanan, na wari’y dalawang dambuhalang bundok na nababalutan ng mga punò ang nagkataong nagbanggaan. At si Satyaki—bagaman sugatan ng mga palaso ang buong katawan, subalit matatag sa tunay na kagitingan—ay nagningning sa digmaan, O Hari, na parang punong kiṃśuka na hitik sa pamumulaklak.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya endurance and steadfast courage: even when pierced by arrows, a warrior like Sātyaki maintains true valor and radiance. It also frames battlefield events as moving under the pressure of fate (yadṛcchayā), reminding the listener that human effort and destiny intertwine in war.
Sañjaya describes a violent clash between two mighty elephants, likening it to the collision of two forested mountains. In the same scene, he praises Sātyaki, who—though wounded all over—continues fighting and appears resplendent, compared to a kiṃśuka tree covered in blossoms.