Chapter 12: Arjuna’s suppression of the Saṃśaptakas and duel with Aśvatthāmā
Drauṇi
स तोमरव्यग्रकरश्चारुमौलि: स्वलंकृतः । शरन्मध्यंदिनाकभिस्तेजसा व्यदहद् रिपून्
sa tomaravyagrakaraś cārumauḻiḥ svalankṛtaḥ | śaranmadhyandinākabhis tejasā vyadahad ripūn || sa ṣaṣṭyā sātyakiṁ viddhvā svarṇapuṅkhaiḥ śilāśitaiḥ | nanāda balavannādaṁ tiṣṭha tiṣṭheti cābravīt ||
Wika ni Sanjaya: Nakasuot ng magandang korona at mga palamuti, at ang kamay ay nakatuon sa sibat, nagliyab si Bhimasena na parang araw sa katanghaliang-tapat ng taglagas, sinusunog ang hanay ng mga kaaway sa kaniyang ningning. Pagkaraan, tinamaan niya si Satyaki ng animnapung palaso—may gintong balahibo at hinasa sa bato—at umatungal nang malakas, sumigaw: “Tumindig! Tumindig!”
संजय उवाच
The passage highlights the kṣatriya-war ethic where radiance (tejas), fearlessness, and psychological challenge are integral to combat; moral pressure is applied through displays of power, testing an opponent’s steadiness under threat.
Bhīma, splendidly adorned and armed, advances with sun-like brilliance, overwhelms enemies, then wounds Sātyaki with sixty sharpened, golden-feathered arrows and challenges him loudly to stand and fight.