अभिमन्यु–अलम्बुसयुद्धम् / The Duel of Abhimanyu and Alambusa
with Arjuna’s approach to Bhīṣma
विमुखांश्रैव तान् दृष्टवा द्रौणिचापच्युतै:शरै:
vimukhāṁś caiva tān dṛṣṭvā drauṇi-cāpa-cyutaiḥ śaraiḥ
Sinabi ni Sañjaya: Nang makita niyang ang mga mandirigmang iyon ay tumalikod—tinamaan ng mga palasong pinakawalan mula sa busog ni Drauṇi—napansin niya ang kanilang pag-urong bilang lantad na tanda ng bigat ng labanan at ng pag-ikot ng loob sa larangan, kung saan ang galing at takot ay kapwa nakapagtutulak sa tao na lisanin ang tindig na pinili niya.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, inner resolve is tested by visible force: when struck by a powerful warrior’s arrows, even fighters may turn away. It implicitly contrasts steadfastness with wavering, a recurring ethical pressure-point within kṣatriya-dharma.
Sañjaya reports that certain warriors are seen turning away/retreating after being hit by arrows shot from Drauṇi’s bow, indicating Drauṇi’s effectiveness and a momentary shift in the battle’s momentum.